Analyse van de zwarte punten en de zones met een hoge ongevalsconcentratie.

Algemeen principe

De bepaling en de analyse van de zwarte punten is wat men noemt een ‘klassieke’  verkeersveiligheidsprocedure, aangezien ze al geruime tijd in België wordt uitgevoerd. Het doel ervan is om die plaatsen waar er veel ongevallen gebeuren te verbeteren. In tegenstelling tot een verkeersveiligheidsaudit, gaat het hier om een curatieve (en geen preventieve) aanpak.

De fasen

De procedure omvat 3 opeenvolgende etappes:

  1. Omschrijving van het ‘zwarte punt’. Enkel het registreren van het aantal ongevallen en op basis daarvan een rangorde maken van de meest gevaarlijke punten is wellicht te simplistisch. Om daadwerkelijk te bepalen of een bepaald wegsegment benoemd kan worden als een ‘zwart punt’ moet men niet enkel kijken naar het aantal ongevallen, maar eveneens naar hun frequentie, de ernst en het type van weggebruiker die betrokken zijn. Op vraag van de wegbeheerder is het eveneens mogelijk om enkel specifieke ongevalstypes in ogenschouw te nemen (bijvoorbeeld: welke wegsegmenten of zones zijn vooral gevaarlijk voor fietsers).
  2. Analyse van de ongevallen en de omgeving. Na het duidelijk omschrijven van de zone met de belangrijkste ongevalsconcentratie, wordt er een grondige analyse uitgevoerd van alle ongevallen op die specifieke plaats. Het doel is om de oorzaak van deze ongevallen te achterhalen en om van daaruit maatregelen te treffen om dergelijke zaken in de toekomst te vermijden. Mogelijks wordt dit gecombineerd met een inspectie op de plaats zelf om al zo alle omgevingsfactoren mee te nemen in de analyse.
  3. Formuleren van aanbevelingen. Aanbevelingen, meestal gericht op infrastructurele aanpassingen, kunnen een grote variëteit aan mogelijkheden omvatten: gaande van kleine detailaanpassingen tot het volledige herinrichten van de zone. In het rapport worden voor elke zone aanbevelingen voorgesteld op korte, middellange en op langere termijn, die noodzakelijk zijn om ongevallen in de toekomst te vermijden? De classificaties van de verschillende zones laat de wegbeheerder eveneens toe om zich een beeld te vormen van de meest urgente investeringen.

Voordelen

  • Ondersteuning van de wegbeheerders in het opstellen van concrete actieplannen ten behoeve van de verkeersveiligheid.
  • Hulp bieden bij het opstellen van prioriteiten op het vlak van de noodzakelijke investeringen.
  • Bieden van inzicht, naast het aanreiken van aanbevelingen op infrastructureel vlak, in andere mogelijkheden om een verkeerssituaties veiliger te maken.
  • Opvolging van de evolutie van de zones met vele ongevallen.